در نقشه هنر ایران، همیشه چند شهر به‌عنوان نقاط مرجع شناخته شده‌اند؛ شهرهایی که تولید هنری، بازار هنر، گالری‌ها، رویدادها و جریان‌های فکری در آن‌ها تمرکز بیشتری دارد. در این میان، مشهد جایگاهی پیچیده و چندلایه دارد؛ نه کاملاً در مرکز، و نه کاملاً در حاشیه.

هنر شهری در ساده‌ترین تعریف، زمانی اتفاق می‌افتد که هنر از فضای بسته گالری‌ها و موزه‌ها خارج شود و وارد زندگی روزمره مردم شود؛در خیابان، میدان، ایستگاه، دیوار، پارک و حتی در ریتم حرکت شهر.

در هر دوره‌ای از تاریخ هنر، یک نقطه انتقال وجود دارد؛ جایی که نسل جدید هنرمندان، آرام‌آرام از الگوهای آموزشی سنتی فاصله می‌گیرند و مسیرهای شخصی‌تری برای خلق و زیست هنری خود انتخاب می‌کنند.

گالری، در ظاهر ساده‌ترین بخش اکوسیستم هنر به نظر می‌رسد؛ فضایی برای نمایش آثار، برگزاری نمایشگاه و ارتباط میان هنرمند و مخاطب. اما در واقع، گالری‌ها یکی از مهم‌ترین «زیرساخت‌های تعیین‌کننده» در شکل‌گیری هنر معاصر هستند؛ چون جایی هستند که هنر از مرحله تولید وارد مرحله دیده‌شدن و معنا شدن می‌شود.